پدرم سال‌هاست كه نسكافه رو تلخ می‌خوره و هنوز هم علاقه زيادی به تند رانندگی كردن در بزرگراههای تهران داره.

از سال ۱۹۹۰ كه من سر از تخم در آوردم و بازی‌های جام جهانی رو دنبال می‌كردم فهميدم او تيم ملی فوتبال ايتاليا رو دوست داره. برای بازی‌های آث.ميلان گاه لحظه شماری میكنه و اين روزهام فرانچسكو توتی رو قابل می‌دونه.

بازيكن مورد علاقه‌اش تيری هانريه و بازيگری و كارگردانی شون پن رو ارج میگذاره.

بازم اگه پا بده "تنهايی" كنی‌جی يا "جاده ابريشم" كيتارو گوش ميده.

و از همه مهم‌تر اينكه ما او رو با لفظ جمع خطاب می‌كنيم.

من برای روز تولدش يه دستمال گردن براش گرفتم كه طرح زنجير و سكه روشه.

براي ديدن تولد او در خبرگزاری كتاب ايران (ايبنا) اينجا را كليك كنيد.