بعضی وقت‌ها خيلی چيزهای گذشته واسه آدم خنده‌دار می‌شه. نه برای اينكه فكر می‌كنيم مربوط به دوران جاهليتمونه. نه... واسه اينه كه در اون مقطع فكر می‌كرديم تجربه‌های اوليه‌مون نخستين تجربه‌هايی‌ست كه ميون همه آدم‌های كره زمين فقط ما به اون‌ها دست پيدا كرديم و صرفا مختص خودمونه. اصلا هم حتی به اندازه سر مويی حاضر نبوديم بپذيريم كه بنی بشری هم قبلا مشابه همين تجربه‌ها رو از سر گذرونده يا مثلا موقعيت‌های مشابه ما بارها براش تكراری شده! خيلی وقت‌ها آدم به همه چی می‌خنده. درست مثل اين شعر تابستان كه ۶ سال پيش نوشتمش.

برای خنديدن و خوندن اين شعر هم میتونيد اينجا رو كليك كنيد.